شهری که امروزه خرم‌آباد نام نهاده شده‌است، از نخستین سکونت گاه‌های مردم ایران به شمار می‌رود. غارهای مسکونی دره خرم‌آباد که از آن جمله می‌توان به غارهای کنجی، یافته، پاسنگر، گراجنه و اشکفت قمری اشاره کرد، حاوی آثار زندگی انسان غارنشین در دوره‌های موسترین، بارادوستی و زارزی بوده‌است. بنابر تاریخ گذاری‌هایی که از راه آزمایش رادیو کربن در غارکنجی به عمل آمده قدمت آثار آن متجاوز از ۴۰ تا ۵۰ هزار سال پیش است.